Drogi i chodniki bardzo często zużywają się szybciej, niż przewidują projekty techniczne. Nie wynika to z jednej przyczyny, lecz z nałożenia się wielu czynników, które w praktyce eksploatacji działają jednocześnie i wzajemnie się wzmacniają.
Jednym z głównych powodów jest rzeczywiste obciążenie ruchem, które często znacznie przekracza założenia projektowe. Drogi lokalne są projektowane na określoną kategorię ruchu, tymczasem w praktyce korzystają z nich ciężkie pojazdy dostawcze, autobusy, a czasem nawet transport budowlany. Każdy przejazd przeciążonej ciężarówki działa na nawierzchnię jak tysiące przejazdów samochodów osobowych, powodując szybsze powstawanie kolein i mikropęknięć.
Drugim kluczowym czynnikiem są warunki klimatyczne i woda. W polskim klimacie nawierzchnie pracują w ekstremalnym zakresie temperatur: od letnich upałów po zimowe mrozy. Woda wnikająca w mikroszczeliny zamarza, zwiększa swoją objętość i rozsadza konstrukcję od środka. Gdy system odwodnienia jest niewydolny lub zaniedbany, degradacja przyspiesza kilkukrotnie.
Nie bez znaczenia pozostaje jakość wykonania. Nawet najlepszy projekt nie obroni się, jeśli podczas budowy użyto materiałów o zaniżonych parametrach, źle zagęszczono podłoże albo wykonano prace w nieodpowiednich warunkach pogodowych. Część usterek ujawnia się dopiero po kilku sezonach, kiedy odpowiedzialność gwarancyjna bywa już trudna do wyegzekwowania.
Istotną rolę odgrywa także eksploatacja i utrzymanie. Brak bieżących napraw drobnych pęknięć, nieszczelnych dylatacji czy zapadniętych studzienek sprawia, że niewielkie uszkodzenia szybko przeradzają się w poważne zniszczenia konstrukcji. W praktyce opóźnianie remontów dróg niemal zawsze oznacza wyższe koszty w przyszłości.
W przypadku chodników dodatkowym problemem jest nieprzewidywalne użytkowanie. Parkowanie samochodów na nawierzchniach przeznaczonych wyłącznie dla pieszych, intensywne działanie soli odladzających oraz uszkodzenia mechaniczne podczas robót ziemnych prowadzą do łamania płyt i zapadania się kostki.
Podsumowując, infrastruktura niszczy się szybciej nie dlatego, że „źle ją zaprojektowano” w sensie teoretycznym, lecz dlatego, że rzeczywiste warunki użytkowania znacząco odbiegają od założeń projektowych. Dopiero połączenie realistycznych norm obciążeniowych, wysokiej jakości wykonania, sprawnego odwodnienia i regularnego utrzymania pozwala zbliżyć się do trwałości zapisanej w dokumentacji technicznej.